فیلم·2018·116 دقیقه6.2IMDbMetascore 65%

سلام، من دنی هستم. این اولین نقد من است و ممکن است شامل اسپویل شود. اگر کسی بگوید این فیلم از نظر عینی بد است، گوشم باز است؛ اما معتقدم لذت بردنم از یک فیلم فقط به این دلیل که بعضی ها آن را «فیلم بد» می دانند، نباید تقلیل پیدا کند. برای من این فیلم واقعاً خوب است و احتمالاً بهترین تجربه موکاپ زمه کیس محسوب می شود. من مستند Marwencol را ندیده ام، اما به نظرم فیلم تا حد امکان محترمانه با داستان مارک هوگن کمپ و Marwencol برخورد کرده؛ زمه کیس فقط آن را به سبک پرزرق وبرق و گاهی موکاپ وار خودش روایت کرده که برای من اشکالی ندارد. فیلمنامه را هم بیش از اندازه آزاردهنده ندیدم. در بازی ها، استیو کارل به طرز غافلگیرکننده ای در نقش مارک عالی است و با بعضی جنبه های شخصیت او—به خصوص حس «تنهایی»—ارتباط گرفتم. از شخصیت های فرعی هم خوشم آمد، به ویژه نیکول و روبرتا. شاید کِرت کمی کم پرداخته شده باشد، اما همان مقدار حضورش تأثیر منفی کافی می گذارد تا واکنش ترس مارک در مواجهه با نسخه نازی شده اش قابل باور باشد. یکی از جنبه هایی که بیش از همه دوست داشتم، پایان فیلم است: مارک در نهایت «دختر را به دست نمی آورد» و صرفاً با روبرتا برای سوشی می رود. این پایان به نظرم ایده آل است و پیام امیدبخشی برای کسانی که گاهی یا همیشه احساس تنهایی می کنند، دارد. در مجموع این فیلم را صادقانه توصیه می کنم؛ من از آن خیلی لذت بردم و فکر می کنم دیگران هم خواهند کرد. نمره ۹۰٪ که به آن دادم، نشان دهنده همین رضایت است. این از نظر من بهترین فیلم موکاپ زمه کیس هم هست.