اسم من فریدون است

ارسان که در یک رابطهٔ طولانی مدت بوده، دیگر علاقه ای به دوست دخترش نشان نمی دهد و رفتارهای رمانتیک را کنار گذاشته است. او که از آسایشِ چنین رابطه ای لذت می برد، یک روز توسط ایلا، دوست دخترِ بلندمدتش، رها می شود و احساس گم گشتگی می کند. اگرچه برای چند هفته تلاش می کند تا زنِ محبوبش را برگرداند، کوشش هایش بی نتیجه می ماند و ایلا از بازگشت امتناع می کند. وقتی درمی یابد که باید پایان رابطه را بپذیرد، ارسان به خانه ای که کودکی اش را در اِردِک (Erdek) گذرانده بود بازمی گردد، به این امید که تغییر فضا حالش را بهتر کند. با این حال، چون در آنجا آرامش دلخواهش را نمی یابد، هنگام قدم زدن کنار ساحل متوجه یک عروسی در نزدیکی می شود. ارسان وارد مجلس عروسی می شود با این نیت که زود برود، اما پدر داماد او را با فریدون—پسر برادرش که سال ها پیش با او قهر کرده و به آلمان رفته بود—اشتباه می گیرد. در ابتدا از بازی در این نقش خوشحال است و فکر می کند در اولین فرصت فرار خواهد کرد، اما سپس هایال، دخترخالهٔ داماد را می بیند…